|
PODSTAWOWE PRZEPISY GRY
 Boisko powinno mieć co najmniej 20 i nie więcej niż 30 metrów długości oraz od 15 do 20 metrów szerokości. Na boisku oznaczone są (przez słupki na brzegu) linie:połowy boiska (biała); 2 m od bramki (czerwona) oznacza pole spalone – nie można wpłynąć za nią, gdy w oddzielonym przez nią obszarze nie ma piłki; 5 m – linia rzutów karnych, ogranicza pole karne, oraz można z niej rzucać bez podania po faulu.
Basen powinien być na tyle głęboki, aby żaden z graczy nie dotykał nogami dna, najczęściej minimum 200 cm.
Bramka ma szerokość 3 m i wysokość 90 cm.
Gole można zdobywać każdą częścią ciała, z wyjątkiem zaciśniętej pięści. Drużyna ma 30 sekund na rozegranie akcji. W czasie gry nie wolno chodzić po dnie, odbijać się od dna, łapać piłki w dwie ręce (z wyjątkiem bramkarza w polu karnym), zatapiać piłki, gdy się jest atakowanym.
Za tzw. przewinienia główne, tj. topienie, uderzanie, kopanie, odciąganie zawodnika od piłki, grozi 20-sekundowe wykluczenie z gry. Jeśli przewinienie następuje w odległości bliższej niż 5m od własnej bramki, jest rzut karny dla przeciwników. O zwycięstwie decyduje większa liczba zdobytych bramek.
Drużyna liczy siedmiu graczy, w tym bramkarz oraz maksymalnie sześciu rezerwowych. W strefie zmian, znajdującej się w narożniku basenu i oznaczonej czerwonymi linami, gracze mogą się zmieniać w czasie gry, a także w trakcie kary wykluczenia.
Zmiany w dowolnym miejscu boiska można dokonywać po każdej bramce lub w czasie przerwy w grze. Są to tzw zmiany "hokejowe". Liczba zmian jest nieograniczona.
Czas gry to cztery kwarty po 8 minut z dwuminutowymi przerwami pomiędzy, oraz pięciominutowa przerwa zarządzana tylko w połowie spotkania. Na starcie każdej z kwart zawodnicy ustawiają się wzdłuż linii bramkowej i po sygnale sędziego dwóch graczy z każdej drużyny płynie po piłkę, która jest umieszczona na środku boiska.
SPRZĘT
Piłka jest prawie taka sama jak do siatkówki, gdyż jej obwód to 68-71 cm, a waga 400 do 450 gramów. Różni się jednak fakturą materiału, którą jest pokryta
STRÓJ
Zawodnicy grają w specjalnych czepkach z ochraniaczami na uszy, zazwyczaj niebieskich i białych. Bramkarze noszą czepki czerwone. Na czepku widnieje numer zawodnika.
Pierwotna odmiana tej gry z obecnymi przepisami miała w zasadzie tylko tyle wspólnego, że dwie drużyny grały w wodzie i zdobywały gole. Wówczas zawodnicy pływali na beczkach, które dla lepszej stabilności z przodu miały zamontowane drewniane głowy końskie. Piłkę trzeba było wrzucić na tratwę, która stanowiła swoistą bramkę.
Za protoplastów waterpolo uważają się Szkoci. Pierwsze treningi w tej grze miały odbywać się na pływalniach Glasgow po zajęciach pływackich. Nie ulega również wątpliwości, że jako pierwszy przepisy opracował Szkot William Wilson w 1876 roku. Wówczas też zorganizowano premierowe zawody. Co ciekawe, tego pionierskiego zadania podjęło się... Towarzystwo Wioślarskie. Turniej zorganizowano w Bournemoth.
Osiem lat później piłka wodna została uznana przez Amateur Swimming Association of Great Britain za dyscyplinę sportową. Jednak nadal żartowano, że jest to rugby i piłka nożna razem wzięte w wodzie, robiąc tym samym aluzję do brutalności gry. Ale od 1888 roku, gdy Brytyjczycy zorganizowali pierwsze krajowe mistrzostwa, nic nie hamowało rozwoju tej dyscypliny. Włączona została nawet do uniwersyteckich rozgrywek pomiędzy Oksfordem i Cambridge, które dzisiaj najbardziej są znane z regat wioślarskich.
W 1890 roku doszło do pierwszego meczu międzynarodowego. Szkocja pokonała Anglię 4:0. Wkrótce potem pojawiły się dwa style gry. Na Wyspach preferowano grę stateczną, obfitującą w precyzyjne podania, podczas gdy na kontynencie, głównie we Francji, stawiano na dużą ruchliwość grających. Jednak nowy i przełomowy impuls przyszedł dopiero zza oceanu. Praktyczni Amerykanie odeszli od tratw, a bramki wymalowali kredą na ścianach basenów. Wprowadzili też nowatorskie rozwiązania techniczne, jakimi wówczas były kilkunastometrowe podania i strzały. W 1890 roku Harold Reeder opisał nowe reguły gry. W 1900 roku piłka wodna zadebiutowała na igrzyskach olimpijskich w Paryżu. Sto lat później do rodziny olimpijskiej przyjęto... żeńską odmianę tej gry.
Cywilizowanie reguł zaczęło następować od lat dwudziestych XX wieku. Co ciekawe, wraz z tym procesem supremację zaczęli tracić Brytyjczycy, powszechnie uważani za.. dżentelmenów. Do światowej czołówki coraz skuteczniej dobijali Belgowie, Niemcy, Węgrzy, a po II wojnie światowej także Jugosłowianie, Włosi, Rosjanie i Hiszpanie... Obecnie ten sport jest uprawiany w ponad 100 krajach.
Na ziemie polskie piłka wodna przywędrowała z Austro-Węgier. W Krakowie próbowano grać w czasie I wojny światowej. Po odzyskaniu niepodległości zaczęły powstawać pierwsze klubu waterpolistów. Dominowały dwa ośrodki: krakowski i lwowski. Od 1923 roku organizowano regularne turnieje. Od 1925 roku grano o tytuł mistrza Polski. Ton rozgrywkom nadawały krakowskie Macabi i EKS oraz TPG Giszowiec. Po II wojnie światowej na reaktywowanie ligi czekano do 1954 roku. Najpierw dominowała Legia Warszawa, potem pałeczkę przejmowały: Arkonia Szczecin, Stilon Gorzów i Anilana Łódź. Ostatnie sezony to rywalizacja pomiędzy KSZO Ostrowiec Świętokrzyski a łodzianami.
Na arenie międzynarodowej polska reprezentacja nie notowała sukcesów. Ani razu nie udało jej się na przykład zakwalifikować do igrzysk olimpijskich. W dużej mierze związane jest to z małą liczbą zawodników, trenerów i klubów oraz brakiem materialnego zabezpieczenia dla najbardziej uzdolnionych waterpolistów.
|
